Toplumların gelişmişlik düzeyi yalnızca ekonomik büyüklükleriyle ölçülmez.
Yüksek binalar, geniş otoyollar, büyük sanayi yatırımları ya da teknolojik hamleler; kalkınmanın görünen yüzünü oluşturur. Ancak asıl belirleyici unsur, insan niteliğidir. Çünkü sürdürülebilir kalkınmanın merkezinde "eğitimli insan" yer alır.
Bu nedenle gelişmiş toplumların ortak özelliği incelendiğinde karşımıza çıkan en temel gerçeklerden biri, kadın ve kız çocuklarının eğitimine verilen önemdir.
Bugün dünyanın ekonomik ve toplumsal açıdan güçlü ülkelerine baktığımızda, bu başarının yalnızca sanayi devrimleriyle ya da ekonomik politikalarla açıklanamayacağı görülmektedir. Özellikle Japonya örneği bu konuda dikkat çekicidir.
İkinci Dünya Savaşı'nın ardından ağır bir yıkımla karşı karşıya kalan Japonya'nın önünde çok sayıda acil problem vardı. Altyapı çökmüş, şehirler harap olmuş, ekonomi büyük zarar görmüştü. Buna rağmen ülkenin yeniden yapılanma sürecinde öncelik verilen alanlardan biri eğitim oldu. Özellikle kadınların ve annelerin eğitim düzeyinin artırılması, toplumsal dönüşümün temel unsurlarından biri olarak değerlendirildi.
Çünkü eğitimli kadın; yalnızca bireysel gelişim sağlayan bir unsur değil, aynı zamanda nesiller arası kültürel ve sosyal aktarımın taşıyıcısıdır.
Eğitimli bir anne, çocuğun dil gelişiminden değerler eğitimine kadar birçok alanda belirleyici rol üstlenir. Bu nedenle kadın eğitimi, yalnızca bireysel bir hak değil; aynı zamanda toplumsal kalkınmanın stratejik bir gerekliliğidir.
Ne var ki günümüzde birçok toplumda eğitimin niteliği kadar, toplumsal kültürü şekillendiren medya içerikleri de tartışma konusu haline gelmiştir. Özellikle gündüz kuşağı programları, şiddeti ve çatışmayı sıradanlaştıran yayınlar ya da etik değerlerden uzak içerikler; toplumsal bilinç üzerinde olumsuz etkiler oluşturabilmektedir.
Medya, toplumun aynası olduğu kadar aynı zamanda yönlendirici bir güçtür. Sürekli olarak şiddetin, yozlaşmanın, aşağılamanın ve popüler kültürün teşvik edildiği bir iletişim ortamında; sağlıklı nesiller yetiştirmek giderek zorlaşmaktadır.
Burada temel mesele yalnızca televizyon programları değildir. Asıl mesele, toplumun hangi değerler etrafında şekilleneceğidir.
Çünkü bir toplumun gerçek kalkınması betonla değil, bilinçle olur.
Fiziksel yatırımlar elbette önemlidir; ancak insan sermayesini ihmal eden hiçbir kalkınma modeli uzun vadede sürdürülebilir değildir. Güçlü toplumlar; düşünen, sorgulayan, üreten ve ahlaki sorumluluk taşıyan bireylerle inşa edilir.
Bu noktada kız çocuklarının eğitimi yalnızca sosyal bir politika başlığı olarak görülmemelidir. Bu konu; ekonomi, demokrasi, toplumsal huzur ve kültürel gelişim açısından doğrudan stratejik bir meseledir.
Bir ülkenin geleceği sınıflarda şekillenir.
O sınıflarda yetişen kız çocukları ise yalnızca kendi hayatlarını değil, toplumun yarınını da değiştirir.
Bu nedenle eğitim politikaları yalnızca okul sayısını artırmaya değil; bilinçli, nitelikli ve değer temelli bireyler yetiştirmeye odaklanmalıdır.
Aksi halde teknolojik olarak büyüyen; fakat sosyal ve ahlaki açıdan zayıflayan toplumların ortaya çıkması kaçınılmaz hale gelir.
Çünkü medeniyet, yalnızca inşa etmekle değil; insan yetiştirmekle mümkündür.